Eindelijk, na vier maanden kan ik weer webloggen. Gelukkig.

Omdat ik in juni 2012 mee ga doen aan het projekt alpe d’huzes, één keer hardlopend en vijf keer fietsend de alpe d’huez op voor het KWF,  houd ik op de site www.opgevenisgeenoptie.nl  een blog bij. Hier kunt u tot juni 2012 mijn wekelijkse update vinden in het kader van het projekt alpe d’huzes 2012.  De juiste link hiervoor =  http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/triatlonnerke/wim-van-haperen

Ik twijfelde, maar de kogel is door de Zeeuwse kerk. Ik doe in Kamperland de kwarttriathlonafstand mee. Mijn kuit is na het echec in Utrecht, helemaal hersteld en ik tel, ook niet onbelangrijk, de logistieke omstandigheden eveneens mee. We gaan eerst 1 km zwemmen in het Veerse Meer, gevolgd door wrs 40 winderige polderkm/s met afsluitend wrs 10 regenachtige camping-, bos en verhardeweg loopkm/s. ………….Ik probeer er in kamperland van te gaan genieten, maar dan moet het niet constant gaan gieten, want als brildragende triatleet, is die nattigheid altijd mijn grootste leed………

Bovenstaande schreef ik dus voorafgaande aan de wedstrijd die door een lange rij wachtenden bij de inschrijftafel een half uur moest worden uitgesteld. Erg druk dus met deelnemers en toeschouwers, maar ook met reguliere campingbezoekers waardoor soms hachelijke verkeerssituaties ontstonden.

Het zwemmen in het Veerse meer begint dus met een half uur vertraging, hetgeen me in het laatste triatlononderdeel zal gaan hinderen. Met de golfslag van het Veerse meer in de rug, zwem ik de eerste 500 mtr lekker ontspannen naar het keerpunt maar na het ronden van deze boei, komen de golven stroomopwaarst flink aan. Het zwemmen wordt dus in het 2e deel zwaar, maar vind ik niet zo heel erg.

Bij het fietsen zie ik door een ongeval al in de eerste van de vier rondjes een motard met NTB-jurylid op het wegdek liggen. Oei, uitkijken dus met het plaatselijke verkeer, een gewaarschuwd mens telt voor twee. Wind-op-kop voel ik dat de zeewind flink zijn best doet om het ons moeilijk te maken, maar omdat we het 10-km rondje vier keer fietsen, hebben we ook regelmatig de wind in de rug. In de laatste fietsronde voel ik dat ik honger begin te krijgen maar ik heb niks bij me om te eten. Dat is dat half uur start-vertraging natuurlijk, wat mijn voedingsplan in de war heeft gegooid. Rustig uitfietsen de laatste km's, geconcentreerd wisselen en kalm met de 11 loopkm's beginnen, dat is wat ik nu moet gaan doen.

Ik drink tijdens het looponderdeel veel water en sportdrank om een loopdip te voorkomen. Gelukkig kan ik de man met de hamer voorblijven en finish ik na 2 u en 17 minuten als 3e Heren 50. He he, weer eens een prijsje meegepikt uit dat mooie weidse zeeuwse land, waar het na de wedstrijdhuldiging begint te plensen alsof alle engelen gelijktijdig vanuit de hemel beginnen te plassen.

Het bezoek aan de draai van de kaai is me dit jaar, en niet alleen vanwege het prachtige zomerweer, bijzonder goed bevallen. Ik ben zonder broer Kees, zonder verdere familie en/of kennissen naar die profronde in Roosendaal gegaan en ik heb er geen moment spijt van gehad. Integendeel, als je alleen bent, kun je gaan en staan waar je wil, rondjes tegenovergesteld aan de rijrichting van het peloton lopen, pilsje(s) pakken, broodje(s) hamburger eten, evenemententerrein bezoeken, lekker gapen naar andere mensen etc etc, alles wat een wielerliefhebber op zo'n dag doet, heb ik ook gedaan. Natuurlijk, graag deel ik mijn ervaringen met anderen, maar tegenwoordig zijn daar de moderne social media voor zodat je je toch niet echt helemaal alleen waant

Rond twee uur zie ik de koers van de eliterenners zonder contract, een wedstrijd waar nog echt gekoerst wordt. Gerwin de Regt, Roosendaler en regelmatige prijsrijder, wint zijn eigen Draai, een overwinning die ik hem van harte gun. Bij de dames wordt het kaf al in de eerste ronde van het koren gescheiden. Een twaalftal renster maakt vanaf de start de dienst uit, zelfs het peloton wordt gedubbeld. Marianne Vos is met zware benen uit Zweden teruggekeerd en laat het een beetje lopen. Gelukkig voor de ploeg Nederland Bloeit, zit er een   ploegmaatje van haar bij het leidende tweetal, maar zij wordt in een sprint á deux verslagen door Vera Koedooder.

De profs leveren ook spektakel, vooraf bekonkeld of niet, het is mooi om te zien. De sfeer bij de finish is prima, Cees Maas zorgt als entertainer voor een gezellige boel voor de talrijk aanwezige bezoekers. Omdat Robbie Ruijgh de laatste ronde met voorsprong solo ingaat, zie ik verrassend toch nog de Spaanse bolletjestruiwinnaar van de Tour 2011 Sanchez winnen, gevolgd door Basso en Hoogerland. Maakt niet uit, de wedstrijd is leuk geweest.

's-Middags op de fiets vanuit E-L naar Roosendaal gekomen, dus ga ik ook weer 's-avonds na de koers fietsend terug richting E-L waarbij ik ondertussen het plan opvat om de andere dag een lekkere lange fietstocht te gaan maken, deels vanwege het lekkere weer, maar ook om de alcohol eruit te fietsen…. Het wordt een fietsrit naar en door België waarbij de teller de 150 km passeert. Het is een mooie rit geweest, via Baarle Nassau, Turnhout, Hoogstraten, Rijckevorsel, Wuustwezel, Zundert, en van hieruit met een omweg terug naar Etten-Leur.

Vandaag zou ik eigenlijk naar de zeezwemwedstrijd in Oostkapelle gaan, een zwemtocht over 4 km (vanuit Oostkapelle richting Domburg). Sportwedstrijden kun je nog zo goed inplannen, er kan altijd weer iets gebeuren waardoor sportplannetjes niet uitgevoerd kunnen worden, geen zeezwemtocht dus. In plaats hiervan heb ik een klein uurtje in het buitenbad van E-L gezwommen gevolgd door een duurloopje van een uurke. Zo ben ik toch ook aan mijn trainingsuurkes gekomen. Zaterdag 6 augustus doe ik mee aan de triathlon in Kamperland. We zwemmen in het Veerse Veer, fietsen door de Kamperlandse Polder en lopen over de camping en door de bossen in de omgeving van het Veerse Meer. Zaterdagavond probeer ik hier weer een logje over te maken…….

 
Ervaringen en foto's van mijn bezoek aan Parijs met als figuurlijk hoogtepunt de tourfinish en als letterlijk hoogtepunt de eifeltoren.

Met reisorganisatie www.effeweg.nl reizen Laura (kadootje voor haar behaalde VMBO-diploma) , Jeanine en ik jl vrijdagmorgen vanuit Breda naar Parijs. Als eerste bezoeken we vrijdagmiddag en -avond de sacre coeur en de montmartre. Ook maken we "kennis" met verschillende cloachards. Zaterdag is het de eurodisney-dag met terugreis met Metro. Moet je ook eens meegemaakt hebben.

Zondag om half elf zijn we op de champs elysee waar mij meteen de totale en groots aangepakte beveiliging opvalt. Oversteken op het parcours is er 5 uren voorafgaande aan de eerste passage al niet meer bij. Iedereen wordt tegengehouden. We lopen dus verplicht via een grote omweg naar de finish en vinden een plekkie 200 mtr na de finish, vlak bij een groot TV-scherm. Hier ga ik vandaag dus niet meer weg !!!

Een generale oefening van de huldiging, het bekijken van vele duizenden toeschouwers, de tour in samenvatting op het grote scherm alsmede de reklame karavaan maken het lange wachten goed draaglijk. Ik geniet van de 16 doorkomsten van de kopgroep en het peloton, van het geluid van 350 zoevende tubes, van de vele volgwagensm de sfeer de entourage etc. Een brok in mijn keel krijg ik als enkele australische supporters spontaan in huilen uitbarsten als het australisch volkslied live wordt gezongen. Prachtige emotie.

Na het defile van de renners en de volgwagens maken we een mooie boottocht over de Seine want na 22.00 uur is pas het een beetje te doen om met de bus vanuit het centrum naar het hotel te gaan. Maandag sluiten we dit weekendje af met een bezoek aan de eifeltoren alvorens naar Breda terug te gaan.

Geweldige TdFr ervaring, een aanrader voor iedereen die de wielersport een warm hart toedraagt…

Vanwege de kuitblessure, opgelopen in de laatste loopkm's van de olympische triathlon in Utrecht, moet ik een rustperiode inlassen, tenminste wat hardlopen betreft. Vanaf vorige week zondag heb ik dus niet meer hardgelopen en ben ik behandeld door fysio Susanne van Medisport Etten-Leur ( www.medisports.nl ) .

We hebben afgesproken dat ik, indien de blessure het toelaat, in eerste instantie alleen nog minutenloopjes zal gaan doen. Fietsen en zwemmen kan natuurlijk wel, dus helemaal stilzitten is niet nodig.

Komende periode in ieder geval geen wedstrijdjes voor me, mss dat ik als eerste wedstrijdje de 1/8 triathlon van Kamperland zal kunnen doen op zaterdag 6 augustus. Wellicht de vier km-durende zeezwemtocht enkele dagen eerder ook  nog. Gelukkig is kijken naar de tour de france momenteel een welkome afleiding, zeker met dit regenachtige dus natte zomerweertje.

Twee-en-een-half uur zwemmen, fietsen en hardlopen in het centrum van de domstad, da's niks voor watjes. Zondag na de wedstrijd schrijf ik mijn weblogverslag, indien er nog wat energie over is na die triatlonwedstrijd. Beoogde tijden: 1500 mtr zwemmen incl wissel : 30 minuten, 45 km fietsen 1.15 uur, tenslotte 10 km hardlopen 45 min = totaal 2½ uur. Kzen benieuwd of ik da utregs klusje in 150 minuten gaai klaoren ….

Dom, dommer, het domst in domstad Utrecht. Zo kijk ik terug op vandaag. Een terugblik.

 Zoals ik gewend ben, maak ik daags voor de wedstrijd mijn sporttas met benodigde triathlonspullen klaar. Alles leg ik bij elkaar zodat ik de andere dag als ik (meestal vroeg) vertrekken moet, niks meer hoef te pakken en te zoeken.

Ik slaap redelijk goed en word door de wekker om 7 uur wakker. Terwijl ik de spullen in de auto laad, ontbijt ik en zet ik koffie voor onderweg. Net voor ik met de auto bij Raamsdonksveer rijd, bedenk ik me dat ik de plastic zak met daarin de helm, de wedstrijdloopschoenen en de wedstrijdfietsschoenen niet in de auto heb gezet. Potverdorie, da's schrikken. Terugrijden kost me een uur met tijdstress als gevolg, dus rijd ik piekerend hoe dit probleem op te lossen toch maar door.

Ik bel neefje Tim die ook koerst en in Raamsdonksveer woont, op en vraag of hij een reservehelm en koersschoenen voor me heeft.  Een helm heeft hij wel maar schoenen niet, dus voor een klein stukje ben ik geholpen. Ik vervolg na mijn bezoekje aan Tim mijn weg naar Utrecht en rijd wrs door wat stress de afrit Jaarbeurs helemaal voorbij. Kost me weer een half uur extra tijd omdat in Utrecht zowat alles afgesloten en opgebroken is. Zoeken geblazen dus.

Bij de triathlonwedstrijd aangekomen ga ik na de inschrijving op zoek naar een triatleet met reservefietsschoenen met lookpedalen maar het lukt me niet een twee drie om hier iemand voor te vinden. Ik spreek meerdere medewerkers / vrijwilligers van deze goed georganiseerde stadstriathlon aan en leg het probleem uit. Een vrijwilliger in de buurt van de fietsenstalling vertelt me dat ik de fietsschoenen van nummer 2001 zou kunnen lenen als hij klaar is met zijn fietsonderdeel. Hij zal tegen hem dan vertellen dat ik de schoenen geleend heb, na zijn loopfinish. Na mijn wedstrijd zal ik de schoenen terstond terugleggen bij nr 2001. Ik gebruik dus deze fietsschoenen en ben voorlopig geholpen. Dacht ik!

Om 10.45 uur start onze serie met 1500 meter zwemmen in een kanaal in Utrecht. Ik zwem in een voor mij lekker tempo tussen vele begeleidende kano's die 1500 mtr en loop na dit eerste onderdeel mezelf ontdoend van mijn wetsuit, naar mijn gereedstaande fiets toe. Ik zie nu dat de geleende fietsschoenen niet meer bij mijn fiets staan omdat denk ik dan, wrs de eigenaar hiervan na zijn wedstrijd meteen naar huis is gereden. Geen geleende schoenen meer dus!

Op blote voeten ga ik dan maar fietsend richting de 2e wisselzone, zet mijn fiets tegen een hek en loop naar de plek waar mijn oude trainingsloopschoenen waar ik 's-morgens mee van huis ben gegaan. Mijn fietsonderdeel doe ik dus met oude hardlooptrainingsschoenen aan op lookpedalen. Fietst voor geen meter, maar uitstappen wil ik niet.

In de derde fietsronde verlies ik verdikkeme mijn drankgelletjes als ik deze wil gaan gebruiken voor de nodige energie-oppeppers. Weer even niet slim dus. Na 40 best moeilijke fietskm's kom ik redelijk krampachtig in het 2e PF aan en begin ik na een snelle wissel (de loopschoenen heb ik immers al aan) aan het derde triatlononderdeel. Vanwege de staat van mijn afgedankte trainings hardloopschoenen doe ik het rustig aan maar na 8 km moet ik toch gaan wandelen vanwege flinke kramp in de rechter kuit. Al wandelend en soms dribbelend loop ik naar de finish toe en ga ik terstond naar de massagetent voor een pittige kuitbehandeling.

Het kon niet op vandaag maar misschien dat ik er zelf om gevraagd heb omdat ik met dit slechte loopmateriaal ben gaan fietsen en ook nog ben gaan hardlopen. Maar de andere optie (naar huis rijden zonder aan de wedstrijd deel te nemen) vond ik ondanks mijn domme akties, achteraf gezien de minst beste….  Een volgende keer zal ik er dus echt wel goed op letten, al mijn klaargelegd triatlonmateriaal in de auto te leggen.

Dat ik hier na 264 multiduursportwedstrijden mezelf op deze manier weer aan herinneren moet, is eigenlijk dom, niet? 

De wielerronde van het Liesbosch is in ere hersteld. Dit jaar stond na een jarenlange onderbreking de tweede editie alweer op de BWF-kalender. Ik schrijf me bij deze wedstrijd in bij de prominentenrace omdat ik bij de BWF-series niets te zoeken heb.

In het programmaboekje en op de flyers staat het duidelijk: de prominenten rijden 22½ km en omdat een ronde 4½ km lang is, betekent dit voor ons vijf rondjes koersen. De eerste ronde rijden we geneutraliseerd, en blijven we dus de eerste 4½ km mooi met zijn allen bij elkaar, achter de wedstrijdvoorrijwagen.

Er staat erg veel wind in de straten van buurtschap het Liesbosch, daar waar ik geboren en getogen ben. Elke uitvalspoging, waaronder eentje van mij, wordt door het pelotonnetje teniet gedaan echter na drie ronden zijn we nog maar met een stuk of tien wielrenners over. De rest is gelost en/of gestopt.

In de vierde ronde gaat het tempo plotseling omhoog en wordt er gekoerst alsof het de laatste ronde is. Bij het passeren van de finishlijn valt het eerste groepje helemaal stil en spring ik weg, gevolgd door twee andere dapperen. We zijn echt helemaal los en we rijden alsof ons leven er van af hangt achter de voorrijwagen aan. Het wordt een sprint á trois en omdat ik van mezelf weet dat ik geen snel eindschot heb, schik ik me in mijn derde plaats.

Maar wat blijkt als ik na de wedstrijd terugkeer naar de finishlokatie, de huldiging van de renners die in de vierde ronde als eerste drie de finishlijn gepasseerd hebben, staat al op het punt te beginnen. Hoe kan dat nou? vraag ik aan enkele toeschouwers. Chaos en verwarring dus. De organisatie heeft, zo laat ik me vertellen, op het allerlaatste besloten de wedstrijd over vier in plaats van de afgesproken vijf ronden te laten rijden. En omdat dit niet duidelijk gecommuniceerd werd voor de start, is dus die verwarring ontstaan. Jammer voor de wedstrijd en jammer voor de eigenlijke winnaar na 22½ km. Die baalde na afloop nog steviger dan ik….

De wielerronde van het Liesbosch is in ere hersteld. Dit jaar stond na een jarenlange onderbreking de tweede editie alweer op de BWF-kalender. Ik schrijf me bij deze wedstrijd in bij de prominentenrace omdat ik bij de BWF-series niets te zoeken heb.

In het programmaboekje en op de flyers staat het duidelijk: de prominenten rijden 22½ km en omdat een ronde 4½ km lang is, betekent dit voor ons vijf rondjes koersen. De eerste ronde rijden we geneutraliseerd, en blijven we dus de eerste 4½ km mooi met zijn allen bij elkaar, achter de wedstrijdvoorrijwagen.

Er staat erg veel wind in de straten van buurtschap het Liesbosch, daar waar ik geboren en getogen ben. Elke uitvalspoging, waaronder eentje van mij, wordt door het pelotonnetje teniet gedaan echter na drie ronden zijn we nog maar met een stuk of tien wielrenners over. De rest is gelost en/of gestopt.

In de vierde ronde gaat het tempo plotseling omhoog en wordt er gekoerst alsof het de laatste ronde is. Bij het passeren van de finishlijn valt het eerste groepje helemaal stil en spring ik weg, gevolgd door twee andere dapperen. We zijn echt helemaal los en we rijden alsof ons leven er van af hangt achter de voorrijwagen aan. Het wordt een sprint á trois en omdat ik van mezelf weet dat ik geen snel eindschot heb, schik ik me in mijn derde plaats.

Maar wat blijkt als ik na de wedstrijd terugkeer naar de finishlokatie, de huldiging van de renners die in de vierde ronde als eerste drie de finishlijn gepasseerd hebben, staat al op het punt te beginnen. Hoe kan dat nou? vraag ik aan enkele toeschouwers. Chaos en verwarring dus. De organisatie heeft, zo laat ik me vertellen, op het allerlaatste besloten de wedstrijd over vier in plaats van de afgesproken vijf ronden te laten rijden. En omdat dit niet duidelijk gecommuniceerd werd voor de start, is dus die verwarring ontstaan. Jammer voor de wedstrijd en jammer voor de eigenlijke winnaar na 22½ km. Die baalde na afloop nog steviger dan ik….

Op en nabij de Boulevard van Vlissingen, een hele mooie lokatie, werd vandaag door kartrekker anthony vande berg voor de eerste maal een triatlon georganiseerd. De gehele Vlissinger boulevard was verkeersvrij gemaakt, zowat alle atletiekminnende vlissingse inwoners waren ingezet als crew/steward, de vele deelnemers aan deze wedstrijd en tot slot de leuke entourage alsmede de superverzorging. Dat waren de voornaamste ingrediënten van vandaag waardoor de deelnemers een mooie triatlon werd voorgeschoteld.

Om acht uur vanuit Etten-Leur naar Vlissingen vertrokken, kwart na negen sta ik bij de inschrijftent aan de boulevard. Gelukkig ben ik vroeg, want de rij wachtenden achter mij, wordt allengs groter en groter. In het parc fermee vind ik een taktiesch plekkie, althans dat dacht ik.

De start van het zwemmen is 500 meter stroomopwaarts waardoor we gelukkig met de stroom in de rug, kunnen gaan zwemmen. Tijdens de zwemproef zie ik door het troebele en zoute water niet veel maar een grote gele boei 500 mtr verderop gelegen, is mijn fiksatiedoel. Ik zwem redelijk voorin deze groep van 90 deelnemers aan de sprinttriathlonwedstrijd, kom als 15e uit de schelde en loop direkt vanuit het water het strand op, omhoog naar de fietswisselzone.

Geen taktisch plekje dus, want ik moet toch nog in het PF omlopen vooraleer ik bij mijn fietske ben. De wind blaast erg in ons nadeel als we over smalle heuvelachtige fietsweggetjes richting Zoutelande fietsen. Eigenlijk vind ik het fietsparcours iets te krap voor tweehonderdtal triatleten, waardoor groepsvorming eigenlijk niet voorkomen kan worden. Vooral als ik de tweede lus van 10 km in ga en de fietsers van de kwarttriatlon die een kwartier na ons gestart zijn, ook op hetzelfde fietsparkoers komen, is het druk.

Min vijftigplusbenen willen vandaag maar niet lekker aanvoelen, ik vind het pittig fietsen, zelfs met de wind in de rug voel ik de quadriceps tegensputteren. Wellicht dat het hardlopen van 5 km over de boulevard en het strand beter gaan aanvoelen, denk ik in de wisselzone,  maar ook bij dit laatste onderdeel voel ik de spierpijn in de beentjes. Kortom ik blijf het de gehele wedstrijd zwaar sporten vinden vandaag, maar als ik dan na 1 u en 5 min als 20e totaal finish op de sfeervolle boulevard, is de voldoening extra groot.

Ik doe me tegoed aan de rijkelijk gevulde triathlondis, ga heerlijk warm douchen en maak hierna van de gelegenheid gebruik om de beentjes lekker los te laten masseren. 

Een mooie wedstrijd is aan de triathlonkalender toegevoegd en een mooi triatlonshirt is aan mijn collectie toegevoegd. Tot volgend jaar bij de 2e editie van deze zeelandtriatlon, want dan ben ik zeker weer van de partij…!

Medisport uit Etten-Leur ( www.medisports.nl ) organiseerde vandaag voor haar Mediriders en gastrijders voor de 2e maal een tijdrit. Start en finish zijn gelegen bij Cafe de Elsakker in Prinsenbeek, het parkoers is 18 km lang en gaat meestens over fietspaden en polderwegen.

11.09 uur is mijn starttijd en omdat ik rond 10-en thuis weg ga, ben ik ruim op tijd aanwezig. Rustig warmdraaiend pedaleer ik richting de Elsakker, meld ik me hier aan, krijg ik mijn rugnummer opgespeld en voorspel ik een eindrichttijd, want ook hier is een prijs voor vandaag. Ik heb nog ruim een uur te gaan en omdat ik warm wil blijven ga ik maar wat rondfietsen richting Langeweg en terug.

Goeie rek en strekoefeningen moeten vandaag zware benen voorkomen want de oudgastelse triathlon van gisteren is nog voelbaar. Pang, 11.09 uur en ik mag  
vertrekken. De eerste 10 km zijn windopkop en ik probeer hier zeker niet te verzuren. Na ongeveer 31 minuten passeer ik na 18 km de eindstreep en na wat recuperatiedrank en -voeding fiets ik weer richting Etten-Leur. Preciese eindtijd, klassering en winnaar dichtsbijzijnde voorspeller eindtijd weet ik nu nog niet maar dat zet ik komende dagen nog wel even op dit logje erbij.

Nagekomen berichtje: omdat ik mijn fietseindtijd van alle deelnemers het dichtst benaderd heb, krijg ik de medichrono-wisselbeker, gegraveerd met mijn naam er in, een jaar lang thuis. Wie nu zegt dat triathleten geen goede rekenaars zijn, zit er dus flink naast

Komend weekend ga ik zaterdag naar Vlissingen (sprinttriathlon, zwemmen in de noordzee) en ga ik zondag vanaf 16.00 uur het Liesbos onveilig maken als deelnemer bij de prominenten aan de gelijknamige wielerronde…. komdegulliekijke???